Château de Beynac: het rotskasteel boven de rivier

Château de Beynac ligt op een kalkstenen rots boven de noordelijke oever van de Dordogne, in de gemeente Beynac-et-Cazenac. Het is een van de best bewaarde en bekendste kastelen van de streek, en een van de verdere uitstapjes vanaf de toren: ongeveer 43 km hemelsbreed, al ligt de rit langs de rivierwegen zowat een derde verder.

Als je aan het uitzoeken bent welke kastelen je in een week wilt combineren, zet onze gids over de kastelen van de Dordogne Beynac naast de andere grote kastelen van de streek, en onze gids over de streek laat zien hoe het past in een dag met Sarlat of de rivierdorpjes.

Een vallei afgesloten door steen

Het kasteel werd in de 12e eeuw gebouwd door de baronnen van Beynac, houders van een van de vier baronieën van de Périgord, om de vallei eronder af te sluiten. De rotswand zelf was steil genoeg om een aanval vanaf de rivierzijde te ontmoedigen, dus de baronnen staken hun energie in de plateau-zijde: een dubbele muur met kantelen, een dubbele slotgracht (waarvan een deel een natuurlijke ravijn verdiept), en een dubbele barricade die de toegang bewaakte. Het is een kasteel dat voor één aanvalsrichting is gebouwd en de andere gewoon links liet liggen.

Binnen de muren

Het oudste deel van het château is een grote vierkante Romaanse donjon, sober en verticaal, met weinig openingen en een smalle wenteltrap die naar een kasteelterras klimt. Aan één zijde is een woongebouw uit dezelfde periode aangebouwd, later verbouwd en uitgebreid in de 16e en 17e eeuw. Aan de andere kant staat een woongebouw dat deels uit de 14e eeuw stamt, met een binnenplaats en een vierkante trap die toegang geeft tot appartementen uit de 17e eeuw. Die appartementen hebben nog hun oorspronkelijke houtwerk en een beschilderd plafond uit dezelfde tijd.

De Salle des États heeft een gebeeldhouwde renaissanceschouw en geeft toegang tot een klein oratorium dat volledig bedekt is met fresco’s uit de 15e eeuw, waaronder een Pietà, een Sint-Christoffel en een Laatste Avondmaal waarin Sint-Martialis, de eerste bisschop van Limoges, als maître d’hôtel figureert. Bezoekers kunnen ook wandtapijten bekijken met jachtscènes en andere taferelen uit het dagelijks leven van de heren die het kasteel bewoonden. Wil je een duidelijker beeld van hoe een vestiging als deze verschilt van de kleinere landhuizen in de streek, dan is ons artikel over het lezen van een kasteel in de Périgord de moeite waard voordat je gaat.

Een grens in steen

Een tijd lang was de baron helemaal niet meer in handen van de familie Beynac: Richard Leeuwenhart, koning van Engeland, hield het van 1189 tot 1199, één naam in een lange lijst van baronnen die loopt van de 12e tot de 18e eeuw. Daarna kwam het weer in Franse handen, en tegen de tijd van de Honderdjarige Oorlog stond Beynac stevig aan de Franse zijde van een rivier die zelf de grens was geworden. Recht aan de overkant van het water was Château de Castelnaud in Engelse handen. De twee kastelen stonden jarenlang tegenover elkaar, maar in de praktijk wisselden deze plekken vaker van eigenaar door onderhandeling en intrige dan door een directe aanval: de legers die nodig waren om een vestiging als deze te veroveren waren zo duur dat alleen de rijkste heren en koningen zich konden veroorloven er een te bouwen, te houden of te belegeren.

Van privéwoning tot nationaal monument

De familie Beynac hield het kasteel eeuwenlang in bezit, maar stierf in 1753 uit in de mannelijke lijn met Pierre, de laatste markies. Zijn twee dochters trouwden in andere families, en het château ging via een huwelijk over naar de familie Beaumont du Repaire, die Beynac aan hun eigen naam toevoegde. Het kasteel staat sinds 1944 geklasseerd als monument historique. Het werd in 1962 gekocht door Lucien Grosso, die de restauratie op zich nam en het gebouw weer in gebruik bracht.

Op het scherm

De silhouet van Beynac maakt het al decennia lang een favoriet bij filmploegen. Het kasteel is te zien in Le Capitan (1960), de televisiereeks Gaston Phébus (1978), Elle voit des nains partout! (1982), Les Visiteurs (1993), La Fille de d’Artagnan (1994), Les Couloirs du temps: Les Visiteurs 2 (1997), Ever After (1998), Luc Bessons Jeanne d’Arc (1999), Chocolat (2000, met scènes gefilmd in het dorp beneden), Fanfan la Tulipe (2003) en Ridley Scotts The Last Duel (2021). Het is goed om je, kijkend naar de donjon, te bedenken hoeveel verschillende eeuwen tegen dezelfde stenen zijn gefilmd.

Je bezoek plannen

Openingstijden en toegangsregelingen veranderen van jaar tot jaar, dus check voor je vertrekt liever de eigen site van het château dan dat je op iets hier gedrukts vertrouwt. Castelnaud, aan de overkant, deelt een groot deel van de geschiedenis van Beynac en ligt binnen zicht ervan, wat het de moeite waard maakt om beide te combineren. Voor de praktische details van waar je vertrekt, zie de pagina over de toren zelf.

Good to know

Hoe ver ligt Château de Beynac van de toren?

Ongeveer 43 km in een rechte lijn. Over de weg is de afstand ongeveer een derde groter, langs de rivierdalen.

Kun je Château de Castelnaud vanaf Château de Beynac zien?

Ja. De twee kastelen liggen tegenover elkaar aan de Dordogne, en tijdens de Honderdjarige Oorlog was het ene in Franse handen en het andere in Engelse handen.

Is Château de Beynac in bekende films te zien geweest?

Meerdere, waaronder Les Visiteurs, Jeanne d’Arc, Chocolat en Ridley Scotts The Last Duel, naast eerdere films die teruggaan tot 1960.